آخرش دیدی زنده رود چی شد؟            

شهرمونو دیدی چی بود چی شد؟

آخرش دیدی ماهیا مردن؟

بسکه از آب رودخونه خوردن

دیگه ابرا تو آب را نمیرن

دیگه فواره ها هوا نمیرن

شهر بی عشق و عاشقی دق کرد

آقا رحمان قایقی دق کرد....

نه تیر و دشنه ، نه دار و زندون        ستاره ها رو ازشب نترسون

"ایرج"

سلام...شعر زیر نوشته ی دوست خوبم فرخ نبوی هستش!

جدا از جنبه ی شاعرانگی، این روزها کمتر نوشته ای دیدم که به خاطر این

 فضای شدید احساسی خالی از شعار باشد.خالی از شعار و سرشار از احساس

(که مطلقا منظورم از احساس عاطفه نیست)

به هر حال خوشحال میشم و میدونم فرخ هم خوشحال میشه که نقد دوستان رو در مورد

این کار بخونه... :

زمین زخم برداشته بود و ماه وارونه/

            کسی تورا می نویسد/

                        لابلای جیغ ها و ماشین ها صدای پوتین می دوید/

با بوی عرق، دود، گاز، اشک/

            که روی گونه ات می سوخت/

کسی تورا می خوانَد/ با دستهای گره شده/

و تمام تنت لرزان/

            کسی تورا بغض می کند/

حالا که دیگر شب هم چشمهایش را بسته/

و جاروهای دسته بلند نارنجی/

                        ما را از روی خاک، پاک می کنند....

...........................................................................

کامنت یادتون نره...

دستامو بگير شايد، مخصوص خودت باشن

اين دستاي هر جايي، ناموس خودت باشن...

سلام.بعد از مدت ها يه شعري نوشتم، نقد كنيد لطفا...

و دستهاي من اين جاده هاي بي برگشت

ودستهاي تو آن آسمان در هم ِ رشت

و دستهاي تو باران، به جاده مي گيرند

                                كه دستهاي مرا بي اراده مي گيرند...

هنوز كفش من آماده ي نرفتن نيست

بيا كه جاده ي من، جاده ي نرفتن نيست

كبوتران ِ  خبر، در تدارك سفرند

                                   مترسكانه نمان، تا كلاغ ها بپرند

سفر بدون تو در نيمه راه مي ماند

اگر چه پيش تو در ايستگاه مي ماند

                                      خيال روسري ات مثل باد مي بردم

                                      سراب چشم تو بي اعتماد مي بردم

بگير دست مرا تا از اصفها ن برويم

كه از زمين و زمان، با دو استكان برويم...

منتظر نظراتتون هستم.مرسي!

  RSS